Γράφει η Νικολέτα Καρυδάκη
Στον τόπο που δημιουργήθηκε και διαλύθηκε ο μέγιστος πολιτισμός της ανθρωπότητας, που πήρε ιστορικό ρόλο ο Εφιάλτης, που φυλακίστηκε ο Κολοκοτρώνης και δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας, ο καθένας σύγχρονος Έλληνας αποτελεί μία λεπτομέρεια του σύμπαντος. Ωστόσο χρειάζονται ιστορίες που να διδάσκουν όσους μένουν. Μία καλή ιστορία δεν χρειάζεται να έχει πρωταγωνιστή κάποιο πρόσωπο εφάμιλλο των προαναφερθέντων.Δεν πρέπει να ξεχνά ουδείς ότι ζούμε στη χώρα που πανηγυρίζονται Μνημόνια στο Σύνταγμα με συρτάκια.Που οτιδήποτε ελληνικό χλευάζεται και καταστρέφεται. Από τα σύνορα, τη μεσαία τάξη, τη νομοθεσία, τα ήθη, τα έθιμά μας και την εθνική ταυτότητα. Σε τέτοιο χωρόχρονο δεν υπάρχουν στεγανά. Ο καθένας μας μπορεί να πρωταγωνιστήσει σε μία ιστορία που θα είναι χρήσιμη για τον δίπλα του. Με ευχάριστο ή όχι τέλος…
Η ιστορία του Παντελή τα έχει όλα. Απογείωση, προσελήνωση, συντριβή! Ο Παντελίδης όσο ξαφνικά μπήκε στη ζωή μας, τόσο ξαφνικά πέρασε από την κοινή πραγματικότητα στην αποθέωση κι ακόμη πιο ξαφνικά έφυγε από τον κόσμο τούτο. Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων μας τους διαχωρισμούς της πλάκας περί έντεχνων και λαϊκών, κατατάσσουμε τον Παντελίδη στη μόνη κατηγορία επιτυχημένων που υπάρχει και τα καλύπτει όλα. Λαϊκός τραγουδιστής δεν ήταν ο Μάικλ Τζάκσον; Στον πολύ λαό δεν απευθυνόταν; Ποιός κοινός βλαξ θεώρησε κάποτε και θεωρούμε ακόμη και σήμερα ότι το λαϊκό τραγούδι είναι αυτό που έχει μπουζούκι και κλαρίνο; Οι Queen λαϊκό συγκρότημα δεν υπήρξαν; Ο Στράτος, ο Στέλιος; Ο εκλιπών απευθυνόταν σ΄ ένα ευρύτατο φάσμα του ελληνικού πληθυσμού και η μαγκιά του ήταν ότι το πέτυχε με τη δική του δύναμη. Πήρε την κιθάρα, άναψε την κάμερα, έκατσε στο κρεβάτι του κι άρχισε να τη γρατζουνάει… Τι να κάνουμε που το γρατζούνισμα αυτό άρεσε περισσότερο από διάφορες ποιοτικές (και καλά) χαζομάρες διάφορων (ας πούμε) μορφωμένων;
Μέσα σε λιγότερο από πενταετία τα έζησε όλα… Από το μηδέν στην κορυφή του βουνού κι από εκεί στο χώμα. Την τελευταία εβδομάδα πριν τον θάνατό του, δέχτηκε τον προτελευταίο του πόλεμο αυτό το παιδί, μετά το σκηνικό με τα λουλούδια στη Θεσσαλονίκη που μόνο σ΄ αυτό το «σπίτι» του κόσμου με το κόκκινο φωτάκι απ΄ έξω θα μπορούσε να γίνει θέμα.Ο Παντελίδης τούς έφταιξε που ανέφερε σε τραγούδι του τα Κατεχόμενα. Δεν φταίνε οι δωσίλογοι που δημιούργησαν τα Κατεχόμενα, τους έφταιξε ένας τραγουδιστής! Έτσι συμβαίνει, όμως, σ΄ αυτόν τον τόπο: Ορισμένοι κερδίζουν ακόλουθους μετά θάνατον.Προσπάθησε να πάει κόντρα σε όλα. Στην υδροκέφαλη χώρα που ζει για μία θέση στο Δημόσιο, αυτός το άφησε για να κυνηγήσει το όνειρό του. Πρέπει να κρατήσουμε την ιστορία του Παντελή, και να την μεταφέρουμε στην επόμενη γενιά.Με τέτοιο τρόπο, ώστε να πιστέψει ότι σ΄ αυτήν τη ζωή όλα γίνονται και να μην χάσει ποτέ το κουράγιο της. Να κυνηγήσει τα όνειρά της με όση δύναμη έχει, όπως τότε που ένα απλό παιδί που ανάγκασε όλη την Ελλάδα να μιλά γι΄ αυτό άσχημα ή καλά. Ο τόπος αυτός, πλέον, δεν έχει πολλούς τέτοιους. Βασιλεύει η ανομία, το βόλεμα ακόμη και τώρα, το ρουσφέτι, η ισοπέδωση αρχών και αξιών. Η απογοήτευση, η κατήφεια, τα σκυθρωπά πρόσωπα… Δεν υπάρχει χώρος για Παντελίδηδες. Μοιάζουν ξένοι στο μουντό σκηνικό.
Όσοι τον αγαπάτε πραγματικά κρατήστε ζωντανή τη μνήμη του. Μόλις όλο αυτό περάσει μην τον ξεχάσετε. Δεν έχετε ανάγκη για ιδέες πώς θα το κάνετε… Διοργανώστε βραδιές γι΄ αυτόν. Με τραγούδια και video του. Μαζευτείτε ξανά, σαν να είναι εκεί. Ο χρόνος περνά γρήγορα και δημιουργεί νέες αναμνήσεις. Το καλλιτεχνικό του έργο δεν είναι μεγάλο, αφού δεν τον άφησε η μοίρα. Κρατήστε το ζωντανό. Κάποιος που δεν είχε τη διαύγεια να ζήσει αυτό το φαινόμενο από κοντά, θα είναι πλάι σε οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια…
