Γράφει η Νικολέτα Καρυδάκη
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου κάτι σταμάτησε μέσα μου. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω….δεν ξέρω τι λόγια να χρησιμοποιήσω ώστε να δώσω να καταλάβει σε κάποιον τι αισθάνομαι. Τι νιώθω… Ακούω <<Παντελής>>, το όνομά σου, και η μνήμη μου με γυρίζει σε εκείνη την μέρα. Σε εκείνη την φρικτή μέρα που όλος ο κόσμος ευχόταν να ήταν ένα κακόγουστο αστείο…που ευχόταν να ήταν όλα μια πλάκα και ανυπομονούσε να πάει την επόμενη μέρα στην πρεμιέρα σου. Ανυπομονούσε να δει βίντεο από την πρεμιέρα σου και να σε θαυμάσει για ακόμα μια φόρα.Αλλά δυστυχώς τίποτα από αυτά δεν συνέβη.
Παρόλα αυτά όμως βίντεο ανέβηκαν…όχι από την πρεμιέρα σου αλλά αναμνηστικά. Βίντεο γεμάτα αγάπη, γεμάτα πόνο ,γεμάτα ΚΑΨΟΥΡΑ. Όλος ο κόσμος διάσημος και μη, κάνει τα πάντα για να μην ξεχαστείς. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να ξεχαστείς. Τουλάχιστον δεν θα το επιτρέψουμε εμείς που σε αγαπήσαμε, σε αγαπάμε και θα εξακολουθήσουμε να το κάνουμε.Κάθε μέρα ανεβάζω και από μία φωτογραφία σου ή κάποιο τραγούδι σου, σε όσες διαδικτυακές σελίδες δημιουργήθηκαν για σένα. Και ακόμα και σήμερα σχεδόν 3 μήνες μετά τον χαμό σου, δημιουργούνται και άλλες και θα εξακολουθήσουν να δημιουργούνται. Μόνο έτσι θα σε κρατήσουμε κοντά μας, δίπλα μας.
Ήρθα την Μεγάλη Παρασκευή όπου θεωρείται ημέρα αφιερωμένη στους νεκρούς, για να σε δω. Όπως ήρθα και στην κηδεία μα και στο μνημόσυνο σου, γιατί ήθελα να είμαι μαζί σου. Οφείλω να ομολογήσω πως από όλα αυτά που είδα εκεί, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το δώρο ενός μικρού παιδιού προς τον Παντελή…ήταν μια λαμπάδα της αγαπημένης του ομάδας, που δυστυχώς φέτος το Πάσχα δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει. ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΚΙ ΟΜΩΣ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ. Είναι αβάσταχτος πόνος, να βρίσκομαι κοντά σου και να μην μπορώ να κάνω τίποτα απολύτως. Να σε χειροκροτήσω, να σου πετάξω ένα λουλούδι, να μου υπογράψεις ένα αυτόγραφο.Μόνο δάκρυα και αναμνήσεις πλέον κυριεύουν τις σκέψεις μου κάθε φορά που σε σκέφτομαι. Και σε σκέφτομαι συνέχεια….
Βλέπω και συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι μόνη μου. Ότι δεν φέρομαι μόνο εγώ έτσι.Σύμφωνα με πολλούς θεωρούμαι παράλογη ή υπερβολική. Δεν με νοιάζει όμως, δεν ασχολούμαι με αυτούς. Ασχολούμαι με όλους τους υπόλοιπους που τρέφουν αμοιβαία συναισθήματα για τον Παντέλο μας. Τον δικό μας Παντέλο. Ναι, το λαϊκό παιδί από την Νέα Ιωνία, το αυτοδίδακτο παιδί που ΜΟΝΟ με μια κιθάρα μας κέρδισε από την πρώτη του στιγμή. Απο την πρώτη μελωδία, από τον πρώτο στίχο ήξερα τι θα επακολουθήσει. Άγνωστοι άνθρωποι μεταξύ μας ενωθήκαμε. Είτε σε ομάδες στο facebook, είτε στα club που διοργανώνουν βραδιές αφιερωμένες σε εσένα. Ακούμε Παντελίδη και οι σκέψεις μας έρχονται σε εσένα, εκεί ψηλα.
Με την πρώτη σου γνωστή επιτυχία, το <<δεν ταιριάζεται σου λεω >>έκανες τον κόσμο να πονάει, χορεύοντας. Αυτό μόνο εσύ το κατάφερες. Ήταν να μην κάνεις την αρχή. Όλα τα υπόλοιπα τραγούδια σου αγαπημένα, όλα με ιδιαίτερο στίχο μα με ένα κοινό χαρακτηριστικό, την καψούρα σου που έγινε και δική μας.Για αυτό και μας κράτησες, γιατί παρέμεινες έτσι αληθινός. Κάθε τραγούδι σου και ένας ύμονς για μένα.
Τα λόγια είναι περιττά σε τέτοιες περιπτώσεις…είναι κρίμα! Τα τελευταία τέσσερα χρόνια μας έχεις κάνει παρέα σε όλους τους χωρισμούς αλλά και στην καψούρα μας! Μέσα από τους στίχους σου έχεις περιγράψει κάθε σκηνή τουλάχιστον από έναν μεγάλο χωρισμό μας. Τι να πρωτοθυμηθώ; το συνοδεύομαι ; το φανάρι ; το ποιος είναι αυτός; Ηρθες έκανες την ταραχή σου και έφυγες. Αλλα παντα θα είσαι μέσα στις ψυχές μας, κάθε φορά που θα ακούμε κάποιο από τα κομμάτια σου… Σε ευχαριστώ που μου άφησες τέτοια κληρονομιά! Δεν θα πω καλό παράδεισο γιατί για εμένα είσαι αθάνατος…..
Ένιωσα την ανάγκη να τα μοιραστώ όλα αυτά μαζί σας γιατί μόνο έτσι θα νιώσω καλύτερα, και με αυτό το άρθρο θέλω να μεταφέρω σε όλους τους fans του Παντελή, πως πεθαίνει ότι αφήνουμε να ξεχαστεί και εμείς δεν θα επιτρέψουμε να συμβεί αυτό.
